A sección segunda da Sala do Contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) anula a ordenanza fiscal reguladora da taxa pola realización de actividades administrativas con motivo da apertura de establecementos do Concello da Pontenova debido á inexistencia dun informe económico-financeiro ou memoria económica que xustifique o custo do servizo e os criterios que se establecen na ordenanza. 

Polo tanto, acolle a cuestión de ilegalidade presentada polo Xulgado do Contencioso-administrativo número 1 de Lugo tras emitir unha sentenza na que estimou o recurso interposto pola promotora do parque eólico Cadeira, situado nos termos municipais da Pontenova, Riotorto, Trabada e Lourenzá, contra a cobranza de 946.014 euros pola actividade das instalacións.  

Os maxistrados do TSXG explican na sentenza que da documentación achegada e, en concreto, do informe do secretario-interventor do Concello da Pontenova resulta que o expediente para a aprobación da ordenanza fiscal “non figura na plataforma electrónica que utiliza esta administración municipal como programa informático de xestión de expedientes”. A iso, engade que “tampouco foi posible a súa localización no arquivo municipal” e que, aínda que se remite copia do expediente reconstruído, “entre a súa documentación non figura a referida memoria ou estudo económico-financeiro”. 

No fallo, os xuíces explican que a memoria económico-financeira “debe conter todas as precisións e xustificacións do desenvolvemento articulado da ordenanza fiscal, de modo que da súa lectura se desprenda non só cal é o custo real ou previsible do servizo no seu conxunto ou, no seu defecto, o valor da prestación recibida, senón a xustificación razoada que levou á determinación, no seu caso, dos criterios de cuantificación da cota para a elaboración das liquidacións”. 

Así, salientan que debe conter “a explicación procedente que xustifique o cumprimento dos principios tributarios aos que fai referencia o artigo 31.1 da Constitución e ao resto do ordenamento xurídico”. 

Desta forma, destacan que a aprobación da memoria non constitúe “un mero requisito formal, senón unha peza crave para a exacción das taxas” e “un medio de garantir, xustificar e controlar que o principio de equivalencia se respecta”. A sentenza non é firme, pois cabe presentar recurso ante o Tribunal Supremo.