Salir rápido
Pulsa este botón en cualquier momento para abandonar de inmediato esta página
Recuerda borrar tu historial de navegación para no dejar rastro después de informarte
Utilizamos cookies propias y de terceros únicamente para realizar mediciones y análisis estadísticos de la navegación por las diferentes secciones de la página web con la finalidad de mejorar el contenido que ofrecemos. Al hacer click en 'Aceptar todas las cookies', consiente que todas las cookies se guarden en su dispositivo. Para configurarlas o rechazar su uso haga click en el botón 'Configurar Cookies'.
Para más información consulte nuestra política de cookies
Salir rápido
Pulsa este botón en cualquier momento para abandonar de inmediato esta página
Recuerda borrar tu historial de navegación para no dejar rastro después de informarte
A Audiencia explica que no xuízo non se cuestionou que o acusado disparase, “senón se esa conduta a levou a cabo dunha forma aleivosa ou como solución ante unha situación de medo que lle xerou a necesidade de defenderse”
A sección quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, condenou, de acordo co veredicto do Tribunal do Xurado, a 40 anos de cárcere ao veciño de Soutomaior que asasinou a tiros á súa irmá, de 62 anos, e á súa sobriña, de 26 anos, en agosto de 2020, cando se trasladaron ao seu domicilio para pedirlle que lles devolvese unha escaleira que lle prestaran. Ademais, impúxolle o pago dunha indemnización que suma 257.260 euros a tres familiares das vítimas. Na sentenza, o maxistrado presidente indica que o investigado, tras coller unha pistola, se dirixiu cara ás vítimas, as cales colleran a escaleira e estaban na parte sen cubrir da vivenda, e lles disparou coa intención de acabar coa súas vidas, “de forma sorpresiva para elas e a curta distancia, evitando así calquera posibilidade de defenderse”.
O Xurado, que baseou o seu veredicto tanto nos informes forenses como no informe técnico policial e de inspección ocular, considerouno culpable de dous delitos de asasinato, coa concorrencia, en ambos, da circunstancia de aleivosía, e, ademais, no da súa irmá, a agravante de parentesco, e como autor dun delito de tenza ilegal de armas.
A Audiencia explica que no xuízo non se cuestionou que o acusado disparase, “senón se esa conduta a levou a cabo dunha forma aleivosa ou como solución ante unha situación de medo que lle xerou a necesidade de defenderse”. O Tribunal do Xurado, tal e como consta na resolución, considerou por unanimidade probada a existencia de aleivosía “polo sorpresivo do emprego dunha pistola”, pois ninguén sabía que a tiña, e “polo seu emprego a unha distancia tan curta, que viña asegurar o seu propósito, a parte de que o emprego de tal arma viña situar ás súas vítimas nunha situación de indefensión”.
“En definitiva, o Tribunal do Xurado vén fundamentar a concorrencia da circunstancia da aleivosía non só na extremada potencialidade do instrumento utilizado, que eliminaría a eficacia de calquera defensa, senón no factor sorpresa, sendo irremediable o resultado, estando privadas as vítimas de calquera posibilidade de escapar ao mesmo”, salienta a Audiencia na sentenza, contra a que cabe presentar recurso.