A Sección Especial de Casación Autonómica da Sala do Contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) confirmou a sentenza que ordenou ao Concello de Mos (Pontevedra) revisar a licenza para a construción da cidade deportiva do Celta en montes comunais e anulou a dos vestiarios. Desta forma, os maxistrados declararon a inadmisión do recurso de casación autonómico presentado polo Concello de Mos fronte á sentenza do 12 de maio de 2022 na que a sección segunda da Sala do Contencioso-administrativo do TSXG confirmou a resolución do Xulgado do Contencioso-administrativo número 3 de Pontevedra que condenou ao concello a incoar, tramitar e resolver en prazo un expediente de revisión de oficio da licenza de obra outorgada en novembro de 2018 polo Concello de Mos ao Celta para a execución dun campo de fútbol dobre de 16.576 m² cun aparcamento de 5.500 m².   

“Han de compartirse as conclusións a que se chega na sentenza apelada, que partindo do exame da documental achegada, entre ela a planimetría dos dous proxectos autorizados polo Concello de Mos nas resolucións municipais recorridas, do 29 de novembro de 2018 e do 30 de outubro de 2019, chega á conclusión de que non se pode considerar que estas obras teñan o carácter de instalacións mínimas imprescindibles para o uso a desenvolver”, indicou o TSXG na sentenza, na que salientou que no fallo de primeira instancia “se evidencia que non ten en conta exclusivamente o tamaño das devanditas instalacións, aínda que si é certo que tal dato ofrece certa relevancia para poder considerar que se trata dun equipamento deportivo privado”. 

Os maxistrados destacaron na sentenza que foi recorrida ante a Sección Especial de Casación Autonómica que exceden “das instalacións mínimas a que se refire a lei”, á vez que indicaron que “se pode considerar dentro do que na propia solicitude de licenzas se denomina equipamento deportivo, ao presentar os planos do proxecto básico”. Os xuíces tamén sinalaron que “ha de compartirse a consideración de que, cunha marxe temporal de non máis dun ano entre un e outro acordo, autorizáronse unhas obras que conformarán un conxunto completo que constitúe unha unidade”, polo que concluíron que “precisan dun plan especial”. 

No auto, a Sección Especial de Casación Autonómica reproduciu toda a fundamentación ofrecida pola sección segunda da Sala do Contencioso-administrativo do TSXG na sentenza recorrida co obxectivo de que “poida comprobarse que nela se ofrece enteira e completa resposta a todas as cuestións expostas, plasmando o que constitúe criterio da Sala, polo que non pode afirmarse que non existe xurisprudencia sobre as normas aplicadas, de modo que non se estima concorrente o suposto de interese casacional esgrimido”. 

“O que sucede é que o recorrente non está conforme co criterio da Sección Segunda, que realmente é o da Sala, á hora de interpretar os artigos 35 e 36 da Lei do Solo de Galicia e de aplicalos ao caso concreto, e busca que a Sala Especial ofreza unha interpretación e aplicación diferentes”, destaca no auto, no que recalca que a Sección Segunda “ten atribuída a competencia para fixar xurisprudencia sobre a normativa autonómica relativa a urbanismo e, ao non concorrer os supostos de excepción, non se estima concorrente este suposto de interese casacional”. O auto é firme, pois contra el non cabe presentar recurso.