O Tribunal de Instancia de Ourense absolve a uns pais acusados de coaccionar a unha profesora

O maxistrado conclúe que as accións dos denunciados enmárcanse no exercicio da liberdade de expresión, pois non se demostrou que exerceran violencia ou intimidación

Autor
Comunicación Poder Judicial

A Sección de Instrución do Tribunal de Instancia de Ourense, praza 1, absolve dun delito leve de coaccións aos pais dun alumno ao entender que a actuación dos mesmos respecto a unha docente “en ningún caso pode considerarse como unha conduta violenta orientada a forzar e crebar a liberdade da prexudicada”. 

Na sentenza, o maxistrado explica que estaban acusados de orquestrar unha campaña de acoso contra unha profesora. Con todo, tras analizar as probas testemuñais e documentais, conclúe que non se acreditaron as acusacións de desprestixio ou humillación profesional cara á docente. Desta forma, indica que as accións dos denunciados, que incluíron a organización dunha concentración e a distribución de pasquíns, enmárcanse no exercicio da liberdade de expresión, pois afirma que non se demostrou que se exercera violencia ou intimidación. 

De feito, salienta que os pasquíns “non van dirixidos contra ela nin teñen un contido ofensivo, inxurioso ou vexatorio”, pois “simplemente poñen de manifesto o seu descontento coa forma na que a dirección do centro xestionaba un problema coa forma de impartir clases dunha profesora”. Por iso, asegura que non pode entenderse que a manifestación e a colocación dos devanditos pasquíns “supoñan unha vulneración do ordenamento xurídico penal e, moito menos, que atenten contra a liberdade dunha persoa”. 

“Este xulgador entende que o que se produciu é unha forte discrepancia entre pais de alumnos e unha profesora pola forma na que esta impartía as clases e que a dirección do centro non soubo xestionar de forma totalmente adecuada”, explica o maxistrado no fallo, no que sinala que, a partir dese momento, “os pais acudiron a vías externas de natureza non educativa para intentar facer oír a súa voz”. 

Na resolución, destaca que “o único que pretendían é facer ver o que consideraban un problema grave, pero non se pode considerar, en ningún caso, que devandita conduta estivese orientada a coartar a liberdade da denunciante obrigándoa a realizar algún tipo de conduta contraria á súa vontade, e iso con independencia de que, efectivamente, puidese sentirse moi violenta, incómoda e molesta pola devandita situación”. 

Así, sinala que “ningunha proba practicouse no acto do xuízo á hora de acreditar calquera acusación de contido falso ou calquera actuación que buscase o desprestixio e a humillación profesional da denunciante”. A sentenza non é firme, pois cabe presentar recurso de apelación.